Kurt Wonnegut. Mother Night.

ამ ბოლო დროს ვარგას ლ'ოსას ბოლო რომანი თარჯიმნებზე იყო, დაიმის მერე ამეკვიატა ფიქრი თარგმანებზე. ზოგადად, მივხვდი, რომ თარგმნის პროცესი სიამოვნებას მანიჭებს. საერთოდ ენები მიყვარს. ზოგი დაუსწრებლადაც ვიცი. ასე რომ. დიდი არაფერი ისეთი, მაგრამ მაინც.

სოფის გერმანულ ვოიაჟს დავამთხვიე და მგონი თემატურადაც ჯდება. ჯერ მარტო შესავალი, მაგრამ თითო პოსტს თითო თავსაც მოვაყოლებ ხოლმე. თარგმანი არაპროფესიონალური და სააააშინლად დილეტანტურია. თითქმის პირდაპირ მაქვს ნათარგმნი ინგლისურიდა, სიტყვების წყობის გადმოქართულებაც დამეზარა.. ნუ რა, მერე. ასეც არაუშავს.

ჰო, კიდე დუდის მინდოდა რომ წაეკითხა ეს მოთხრობა. და ნუ ვერა და ვერა. და ასე მაინც:)
საერთოდ, ვონეგუტი ვისაც უყვარს ამბობს რომ ეს მისი ერთერტი სუსტი რომანია, მაგრამ მე და კურტი სხვანაირად ვფიქრობთ. ძალიან მიყვარს mother night.

სულ ეს იყო. საშინელი კვირა მქონდა, დაძაბული. დღეს, დღის ბოლოს კიდე ერთი პრეზენტაცია Juvenile Justice- ზე. ყველაფერმა ჩაიარა, შაბათ-კვირაა და ახლა ვნახოთ.

I adore my Friday evenings.
kiss me good night.

ჩასქროლეთ და წაიკითხეთ ჩემი ყველაზე საყვარელი სიმღერის ფონზე, რომელიც ძალიან უხდება mother night-ს:)
....................................................................................

შესავალი

ეს ჩემი ერთადერთი მოთხრობაა, რომლის მორალიც მე ვიცი. სულაც არ ვფიქრობ რომ ეს გადასარევი მორალია, უბრალოდ, ისე მოხდა რომ ეს ვიცი: ჩვენ ზუსტად ის ვართ, რადაც თავს ვაჩვენებთ, ამიტომ ძალიან ფრთხილად უნდა მივუდგეთ იმას, თუ რად ვაჩვენებთ თავს.

ჩემი პიროვნული გამოცდილება ნაცისტების საქმეებთან შეზღუდული იყო. იყო რამოდენიმე გათახსირებული და აქტიური სუფთა ამერიკელი ფაშისტი, ჩემ მშობლიურ ქალაქ ინდიანაპოლისში, 30-იანებში, და ვიღაცამ შემომაჩეჩა „სიონისტ ბრძენთა პროტოკოლი“, რომელიც, მახსოვს მსოფლიოს დაპყრობის ებრაელთა საიდუმლო გეგმას შეეხებოდა. და მახსოვს რაღაც ხუმრობები ჩემს დეიდაზეც, რომელიც ცოლად გაჰყვა „გერმანელ გერმანელს“, რომელსაც უნდა გამოეთხოვა ინდეანაპოლისიდან ცნობა, რათა დაემტკიცებინა, რომ მას არ ქონდა ებრაული სისხლი. ინდეანაპოლისის მერმა, რომელიც მას კოლეჯიდან და საცეკვაო სკოლიდან იცნობდა, სიამოვნებით გაუფრომა მას დოკუმენტები, რომლებას გერმანელები ითხოვდნენ, ლენტებით და სხვა ოფიციალური ბეჭდებით და რომლებიც გავდა მეთვრამეტე საუკუნის სამშვიდობო შეთანხმებებს.

ცოტა ხნის შემდეგ ომი დაიწყო, რომელშიც მეც ვმონაწილეობდი, და ტყვედაც ჩავვარდი. ასე რომ, გერმანია ახლოდან გავიცანი ომის მიმდინარეობის დროს. მე ვიყავი რიგითი ბატალიონის მზვერავი და ჟენევის კონვენციის პირობების თანახმად, მე უნდა მემუშავა საკუთარი თავის შესანახად, და ეს უფრო კარგი იყო, ვიდრე ცუდი. სულაც არ ვიყავი ვალდებული მთელი დრო ციხეში გამეტარებინა სადღაც ქალაქგარეთ, ხშირად მიწევდა ქალაქში წასვლა, რომელიც დრეზდენი იყო და მე ვხედავდი ხალხს და იმას, რასაც ისინი იქ აკეთებდნენ.

ჩვენ სამუშაო ჯგუფში დაახლოებით ასამდე ვიყავით, ჩვენ ვიყავით დაქირავებული ქარხნის მუშები, ქარხნის, რომელიც აკეთებდა ვიტამინებით გამდიდრებულ ალაოს წვენს ფეხმძიმეებისთვის. ამ წვენს თაფლის და სოფლური კვამლის გემო ქონდა. ძალიან გემრიელი იყო. მინდა რომ ახლაც მქონდეს ცოტა. და ქალაქიც საყვარელი იყო, ბევრი ჩუქურთმებით, როგორც პარიზი, და ომისაგან ხელშეუხებელი. ითვლებოდა, რომ ეს იყო „ღია ქალაქი“ და მასზე არ უნდა მომხდარიყო თავდასხმა, რადგან აქ არ მდებარეობდა არც საჯარისო ნაწილები და არც საომარი ტექნიკის საწარმოები.
მაგრამ 1945 წლის 13 თებერვლის ღამეს დრეზდენი დაიბომბა ამერიკული და ბრიტანული თვითმფრინავების მიერ, დაახლოებით ოცი წლის წინ, ახლა რომ ვწერ. ბომბები არ იყო განკუთვნილი რაიმე განსაზღვრული სამიზნისათვის. მიზანი იყო ის, რომ მათ გაეჩინათ ხანძარი და გაეხიზნათ მეხანძრეები მიწისქვეშ.

ამ ხანძრის მერე წამოვიდა ასობით და ათასობით პატარა ცეცხლგამჩენი ბომბები, რომლებიც ჩნდებოდნენ ისე, როგორც მცენარის თესლი ახალ დამუშავებულ მიწაზე. მიზანი მეხანძრეთა მიწისქვეშა სამალავებში შეტყუება იყო. ყველა ეს პატარა ხანძარი იზრებოდა და ერთმანეთს უერთდებოდა, და ბოლოს გახდა ერთი დიდი აპოკალიპტური ცეცხლი. ცოტა ხანიც და - ცეცხლში გაეხვა ყველაფერი. და საერთოდაც, ეს იყო ყველაზე დიდი ხოცვა-ჟლეტა ევროპის ისტორიაში. და რა მერე?

ჩვენ არ მოგვიწია ცეცხლის ქარიშხლის ნახვა. ჩვენ ვიყავით საქონლის სასაკლაოს მაცივარში შეყუჟულები, ექვს დამცველთან და რიგებად დაწყობილ ძროხის, ცხვრის, ცხენის და ღორის გვამებთან ერთად. გვესმოდა როგორ ეცემოდა ზემოთ ბომბები. დროდადრო ნალესები გვაცვიოდა თავზე. ზემოთ რომ ავსულიყავით, ნამდვილად არტეფაქტებად გადავიქცეოდით. ცეცხლის ქარიშხლის მახასიათებლებად: დანახშირებულ ორი-სამი ფუტის სიგრძის ხის ძელებად ან დიდ და მოუხერხებელ შემწვარ კალიებად - როგორც გენებოთ..

ალაოს წვენსაწური ქარხანა წარსულს ჩაბარდა. ყველაფერი წარსულს ჩაბარდა, მაგრამ დარჩა სარდაფები, რომლებშიც დარიჩინიანი კაცუნებივით გამოცხვა 135,000 ჰანსელი და გრეტელი. და ჩვენ გაგვამწესეს მესაფლავეებად, ვძვრებოდით სამალავებში და გამოგვქონდა გვამები გარეთ. ვნახე ძალიან ბევრი გერმანელი იმ პოზაში, რაშიც სიკვდილმა წაასწროთ, ძირითადად ფასიანი ქაღალდებით მუხლებზე. ზოგჯერ ნათესავები მოდიოდნენ და გვიყურებდნენ საფლავების თხრის დროს. ისინიც საინტერესო ტიპები იყვნენ.
აი, სულ ესაა მთელი ამბავი ნაცისტებზე და ჩემზე.
გერმანიაში რომ დავბადებულიყავი, ნაცისტი ვიქნებოდი, ებრაელებზე, ბოშებზე და პოლონელებზე გადაკიდებული, და ჩექმები როცა ჩამრჩებოდა თოვლში, თავს საკუთარი შინაგანი უმწიკვლოებით გავითბობდი. აი ასე.
რომ ვუფიქრდები, ამ მოთხრობას კიდევ ერთი მორალი აქვს - როცა მკვდარი ხარ, მკვდარი ხარ.

და კიდე ერთი მორალი მომდის თავში: დაკავდით სექსით, როცა შეგიძლიათ. ეს თვენთვის ძალიან კარგია.

აიოვა-სითი, 1966 წელი.